معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
در پیام رهبر انقلاب به مناسبت 13 آبان ، بر ضرورت تقویت ایران در همه ابعاد قدرت ملی، حفظ وحدت و انسجام اجتماعی و ایستادگی در برابر سیاست های سلطه طلبانه آمریکا تأکید شده است؛ رویکردی که در کنار توجه به ظرفیت های راهبردی کشور، از جمله مدیریت تنگه هرمز، می تواند در ترسیم مسیر آینده ایران و مواجهه با تحولات منطقه ای و بین المللی نقش آفرین باشد. این پیام همچنین بار دیگر ضرورت بازخوانی تجربه روابط ایران و آمریکا و پرهیز از محاسبات مبتنی بر تغییر دولت ها و جناح های سیاسی در واشنگتن را یادآور می شود.
در پیام رهبر انقلاب به مناسبت 13 آبان، بر ضرورت تقویت ایران در همه ابعاد قدرت ملی، حفظ وحدت و انسجام اجتماعی و ایستادگی در برابر سیاست های سلطه طلبانه آمریکا تأکید شده است؛ رویکردی که در کنار توجه به ظرفیت های راهبردی کشور، از جمله مدیریت تنگه هرمز، می تواند در ترسیم مسیر آینده ایران و مواجهه با تحولات منطقه ای و بین المللی نقش آفرین باشد. این پیام همچنین بار دیگر ضرورت بازخوانی تجربه روابط ایران و آمریکا و پرهیز از محاسبات مبتنی بر تغییر دولت ها و جناح های سیاسی در واشنگتن را یادآور می شود.
در همین راستا ایکنا با بیژن مقدم، کارشناس مسائل سیاسی، گفت وگو کرده است که مشروح آن را در ادامه می خوانیم:
ایکنا ـ در پیام اخیر رهبر معظم انقلاب به مناسبت 13 آبان تأکید شده است که آمریکا هرگاه به دنبال تحمیل سلطه و تسلیم ایران بوده، با دیوار محکم واقعیت میدانی و اراده ملت ایران مواجه شده است. به نظر شما چه عواملی موجب شده محاسبات آمریکا درباره ظرفیت مقاومت و انسجام داخلی ایران با چالش مواجه شود؟
یکی از عوامل مهم در این زمینه، سابقه تاریخی رفتار آمریکاست. هر اندازه که به گذشته بازمی گردیم و سوابق روابط ایران و آمریکا را بررسی می کنیم، با موارد متعددی از بدعهدی و خلف وعده طرف آمریکایی مواجه می شویم. البته رئیس جمهور فعلی آمریکا نیز چه در قبال ایران و چه در برابر سایر کشورهای جهان، همین رویکرد را در پیش گرفته است.
لغو توافق ها و قراردادهای بین المللی، خروج از سازمان ها و تعهدات بین المللی و همچنین خروج آمریکا از برجام، همگی نشان دهنده این واقعیت است که طرف آمریکایی با اطمینان و حتی نوعی اعتمادبه نفس، تعهدات خود را زیر پا می گذارد و در عین حال، مسئولیت این اقدامات را متوجه طرف مقابل می کند. این سابقه رفتاری یکی از عواملی است که باید در تحلیل محاسبات آمریکا درباره ایران مورد توجه قرار گیرد.
عامل دیگر، شناخت نادرست آمریکایی ها از مردم و جامعه ایران است. به نظر می رسد آنها نه شناخت دقیقی از تاریخ ایران دارند و نه ویژگی ها و روحیات مردم این کشور را به درستی می شناسند؛ به همین دلیل، بارها دچار اشتباه محاسباتی می شوند و این اشتباهات را تکرار می کنند.
بخشی از این محاسبات نیز متأثر از گزارش ها و تحلیل هایی است که برخی مشاوران کم اطلاع یا افرادی که آرزوهای خود را به جای واقعیت ها به سیاست گذاران آمریکایی ارائه می کنند، در اختیار دولت این کشور قرار می دهند. برای مثال، به آنها گفته می شود که در صورت حمله به ایران، بخشی از مردم به طرف آمریکا خواهند پیوست، ناراضیان برای سرنگونی نظام اقدام خواهند کرد و سناریوی براندازی از درون محقق خواهد شد؛ در حالی که چنین تحلیلی کاملاً اشتباه است.
آمریکایی ها و هر کشور دیگری باید بدانند که تعرض به ایران، به جای تضعیف انسجام داخلی، می تواند موجب تقویت همبستگی و انسجام ملی شود. همین مسئله باعث می شود محاسبات آنها با واقعیت های جامعه ایران فاصله پیدا کند. در نتیجه، دیواری که از اراده و همبستگی مردم ایران شکل گرفته، روزبه روز مستحکم تر می شود و بی اعتمادی به طرف آمریکایی نیز افزایش می یابد.
حتی اگر در مذاکرات آینده با آمریکا به تفاهمی برسیم، باید با نگاه تردید و احتیاط به آن بنگریم؛ چراکه مسیر مذاکره هیچ گاه به طور کامل بسته نبوده و تجربه نشان داده است که روابط ایران و آمریکا دوره هایی از مذاکره و جنگ را پشت سر گذاشته است. بنابراین، لازم است همواره تاریخ روابط دو کشور را در ذهن داشته باشیم و رفتار گذشته آمریکا را در ارزیابی توافق های احتمالی لحاظ کنیم.
برای نمونه، در موضوع توافق اسلام آباد نیز رئیس جمهور آمریکا توافقی را امضا کرد، اما در عمل مفاد آن زیر پا گذاشته شد. پس از بازگشت هیئت آمریکایی نیز برخی در داخل این کشور به امضای چنین توافقی اعتراض کردند و معتقد بودند پذیرش مفاد آن، با توجه به اینکه بخش عمده ای از آن به نفع ایران بوده، اشتباه بوده است. این تجربه بار دیگر ضرورت احتیاط و توجه به سابقه بدعهدی آمریکا را نشان می دهد.
ایکنا ـ رهبر معظم انقلاب در این پیام مطرح کردند که راهبرد «ایران هرچه قوی تر» تنها مسیر رسیدن به نقطه بازدارندگی مطلق است و وحدت و انسجام اجتماعی نیز عنصر اصلی موفقیت در این مسیر به شمار می رود. چرا ضروری است ایران در همه ابعاد قدرت ملی، از توان دفاعی گرفته تا اقتصادی و اجتماعی، تقویت شود؟ انسجام داخلی چه جایگاهی در بازدارندگی کشور دارد؟
آنچه تاکنون موجب ناکامی آمریکا در تجاوز به ایران شده، علاوه بر قدرت نیروهای مسلح کشور، پشتوانه مردمی و همراهی مردم بوده است. دشمن تصور نمی کرد مردم ایران با وجود برخی مطالبات و خواسته هایی که دارند، در شرایط حساس این گونه پای کار کشور بایستند و اجازه ندهند دشمن از مسائل و اختلافات داخلی برای پیشبرد اهداف خود استفاده کند و اینگونه مردم قریب به 250 شب در تجمعات شبانه و حمایت از نیروهای مسلح و ایران در فصل سرد و گرم به میدان بیایند.
در واقع، مردم در مقاطعی برخی مطالبات و خواسته های خود را به دلیل اهمیت حفظ انسجام داخلی در اولویت بعدی قرار دادند. این همراهی و توجه به منافع ملی، یکی از مؤلفه های اصلی بازدارندگی کشور در برابر تجاوز خارجی است و به همین دلیل نیز رهبر انقلاب بر ضرورت حفظ وحدت و انسجام اجتماعی تأکید دارند.
البته در این زمینه، افرادی که در تجمعات و اجتماعات مردمی، چه در طول روز و چه در ساعات شب، حضور پیدا می کنند، باید نسبت به رفتار و شعارهای خود حساسیت داشته باشند. همچنین مجموعه ها و گروه هایی که مسئولیت هدایت، پشتیبانی یا سازمان دهی این تجمعات را بر عهده دارند، باید مراقب باشند که این اجتماعات در مسیری مغایر با سیاست های کلان و منافع ملی کشور قرار نگیرد.
متأسفانه در برخی تجمعات و میدان ها شاهد بروز اختلاف و تقابل میان جریان های سیاسی هستیم؛ در حالی که چنین فضایی نباید در اجتماعات مردمی شکل بگیرد. این تجمعات باید در راستای اهداف ملی و تقویت وحدت عمومی باشد، نه اینکه به محلی برای رقابت های حزبی، جناحی و سیاسی یا تأمین منافع گروه ها و جریان های خاص تبدیل شود. ما باید از ظرفیت این اجتماعات برای تقویت بازدارندگی ملی استفاده کنیم، نه اینکه اجازه دهیم اختلافات سیاسی به انسجام اجتماعی آسیب بزند.
ایکنا ـ با توجه به تأکید رهبر انقلاب بر راهبرد «ایران هرچه قوی تر»، تقویت سرمایه اجتماعی و انسجام ملی چه الزاماتی دارد و دولت و سایر مسئولان برای تحقق این راهبرد چه وظایفی بر عهده دارند؟
وقتی از ایران قوی صحبت می کنیم، نباید صرفاً به بُعد نظامی توجه داشته باشیم؛ بلکه سرمایه اجتماعی نیز یکی از ارکان مهم قدرت ملی است. تقویت این سرمایه اجتماعی به مجموعه ای از اقدامات نیاز دارد که بخشی از آن به کارآمدی نظام مدیریتی و بخشی دیگر به وضعیت اقتصادی کشور مربوط می شود.
امروز حوزه اقتصاد می تواند به عنوان یکی از نقاط آسیب پذیر کشور مطرح باشد؛ موضوعی که دشمن نیز سرمایه گذاری زیادی روی آن کرده است. محاسبه طرف مقابل این است که با افزایش فشارهای اقتصادی، ایران را دچار فرسایش کند و شرایطی به وجود آورد که مردم به دلیل مشکلات معیشتی و اقتصادی در برابر حاکمیت قرار بگیرند. این یکی از اهدافی است که دشمن دنبال می کند.
بنابراین، نمی توان صرفاً به تقویت نیروهای مسلح اکتفا کرد و از سایر مؤلفه های قدرت ملی غافل شد. همان طور که به توان دفاعی نیاز داریم، باید پشتوانه مردمی و سرمایه اجتماعی خود را نیز حفظ و تقویت کنیم. در این زمینه، نقش دولت بسیار مهم است.
دولت باید به مطالبات و خواسته های مردم توجه کند. البته تحقق همه مطالبات ممکن است امکان پذیر نباشد، اما مسئولان باید تا جایی که مقدور است، برای پاسخ گویی به این خواسته ها تلاش کنند. کنترل و کاهش قیمت ها، نظارت بیشتر بر بازار، افزایش کارآمدی دستگاه های اجرایی و تقویت احساس مسئولیت در مدیران، به ویژه در بخش هایی که ارتباط مستقیم با مردم دارند، از جمله اقداماتی است که ضرورت دارد با جدیت دنبال شود.
اگر مردم در زندگی روزمره خود آثار کارآمدی و مسئولیت پذیری مسئولان را مشاهده کنند، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی نیز تقویت خواهد شد. در نهایت، تحقق راهبرد ایران قوی مستلزم توجه هم زمان به قدرت دفاعی، اقتصاد کارآمد و سرمایه اجتماعی است و این مؤلفه ها باید در کنار یکدیگر تقویت شوند.
ایکنا ـ با توجه به پیروزی حزب مقابل رئیس جمهور آمریکا در مجلس سنا و نمایندگان رهبر انقلاب تأکید کرده اند که امید بستن به تغییر رفتار آمریکا از طریق جابه جایی احزاب و جناح های سیاسی این کشور، تصوری نادرست است. با توجه به تجربه دولت های مختلف آمریکا در قبال ایران، این پیام چه دلالت راهبردی برای دستگاه دیپلماسی کشور دارد؟ در شرایط کنونی تا چه اندازه باید منتظر ماند و رفتار عملی دولت آمریکا را مبنای تصمیم گیری قرار داد؟
در این زمینه باید دو واقعیت را هم زمان در نظر بگیریم؛ واقعیت نخست این است که هر دو حزب اصلی آمریکا، چه جمهوری خواه و چه دموکرات، در راهبرد کلی خود نسبت به جمهوری اسلامی ایران اشتراک نظر دارند و هر دو رویکردی منفی و خصمانه نسبت به نظام جمهوری اسلامی داشته اند. ممکن است یکی از آنها ایران را با تعابیری مانند «محور شرارت» توصیف کند و دیگری از ابزارهای متفاوتی برای مقابله با ایران استفاده کند، اما در اصل نگاه و هدف آنها تفاوت بنیادینی وجود ندارد.
البته این دو حزب در تاکتیک ها، روش ها و ابزارهایی که برای مواجهه با جمهوری اسلامی به کار می گیرند، تفاوت هایی دارند. برای مثال، ممکن است یک دولت با استفاده از ابزارهای سیاسی و اقتصادی فشار وارد کند و دولت دیگر روش های متفاوتی را در پیش بگیرد. بنابراین، اختلاف آنها بیشتر در شیوه و ابزار مواجهه است، نه در اصل رویکردشان نسبت به ایران.
اگر درباره نتایج انتخابات اخیر آمریکا و شکست ترامپ نوعی احساس رضایت وجود داشته باشد، این موضوع را باید از همین زاویه تحلیل کرد؛ یعنی شکست انتخاباتی ترامپ به معنای تغییر راهبرد کلی آمریکا در قبال ایران نیست.
نکته ای که رهبر معظم انقلاب بر آن تأکید کرده اند، ضرورت اصلاح نگاه بیش از اندازه خوش بینانه به تحولات داخلی آمریکاست. نباید تصور کنیم که با تغییر ترکیب احزاب یا جابه جایی افراد در ساختار سیاسی این کشور، همه مشکلات حل خواهد شد و سیاست واشنگتن در قبال ایران تغییر اساسی می کند.
از سوی دیگر، نباید فراموش کنیم که ترامپ همچنان تا دو سال دیگر دوره ریاست جمهوری خود را در اختیار دارد و از اختیارات قابل توجهی برخوردار است. ممکن است ترکیب جدید کنگره و سنا در برخی تصمیم های او، به ویژه در زمینه اختیارات و سیاست های اجرایی، محدودیت هایی ایجاد کند یا با بخشی از درخواست های او موافقت کند؛ اما هنوز نمی توان درباره میزان این تأثیرگذاری قضاوت قطعی داشت.
رئیس جمهور آمریکا در حوزه هایی مانند سیاست خارجی و تصمیمات مرتبط با جنگ و صلح از اختیارات مهمی برخوردار است. علاوه بر این، دولت آمریکا از ظرفیت رسانه ای و تبلیغاتی گسترده ای برای فضاسازی و تأثیرگذاری بر افکار عمومی و حتی نمایندگان کنگره برخوردار است.
برای نمونه، اکنون تلاش می کنند این روایت را مطرح کنند که آمریکا مانع دستیابی یک کشور تهدیدکننده به سلاح هسته ای شده و به همین دلیل، همه جریان های سیاسی آمریکا، اعم از دموکرات و جمهوری خواه، باید از اقدامات این کشور قدردانی کنند. چنین فضاسازی هایی نشان می دهد که آنها همچنان در پی توجیه سیاست های خود در قبال ایران هستند.
بنابراین، پیام اصلی این بخش از بیانات رهبر انقلاب آن است که نباید با مشاهده تغییرات سیاسی در آمریکا، دچار خوش بینی زودهنگام شویم. در عین حال، باید تحولات داخلی این کشور را با دقت دنبال کنیم، اما مبنای تصمیم گیری خود را بر رفتار عملی آمریکا قرار دهیم، نه صرفاً تغییر دولت ها و ترکیب احزاب.
ایکنا ـ اعمال مدیریت ایران بر تنگه هرمز موضوع دیگری بود که در بخشی از پیام رهبر معظم انقلاب به آن اشاره شده است. با توجه به اهمیت راهبردی این آبراه و نقش آن در انتقال انرژی جهان، تا چه اندازه می توان این مسئله را نشانه ای از تغییر معادلات قدرت و ارتقای جایگاه منطقه ای ایران دانست؟
اتفاقی که در این زمینه رخ داد، از این جهت اهمیت دارد که ایران طی حدود 47 سال گذشته، با وجود مطرح بودن همیشگی اهمیت راهبردی تنگه هرمز، از این ظرفیت به عنوان یک اهرم عملیاتی به این شکل استفاده نکرده بود. در تحولات اخیر، اهمیت این موضوع و آثار و نتایج آن در سطح بین المللی نیز آشکار شد.
اگرچه ممکن است بخش محدودی از اقتصاد جهانی به صورت مستقیم از این مسیر عبور کند، اما بخش قابل توجهی از اقتصاد جهان به منابع انرژی وابسته است و بخشی از این انرژی نیز از تنگه هرمز عبور می کند. به همین دلیل، هرگونه تحول در وضعیت این آبراه می تواند پیامدهایی فراتر از منطقه داشته باشد و بر بازارهای جهانی انرژی و اقتصاد بین المللی تأثیر بگذارد.
نکته ای که نیروهای مسلح، مسئولان امنیتی و رهبر انقلاب نیز بر آن تأکید کرده اند، این است که مدیریت تنگه هرمز به شرایط پیش از جنگ بازنخواهد گشت. به این معنا که ترتیبات مدیریت این آبراه پس از پایان جنگ نیز باید با در نظر گرفتن نقش و مدیریت جمهوری اسلامی ایران ادامه پیدا کند.
در این چارچوب، توافق و هماهنگی با کشور عمان نیز اهمیت دارد. بخش شمالی و جنوبی تنگه هرمز و موضوعات مرتبط با ورود و خروج کشتی ها باید در قالب ترتیبات و توافق های دوجانبه مدیریت شود. طبیعتاً طرف عمانی در محدوده مربوط به خود تصمیم گیری خواهد کرد و جمهوری اسلامی ایران نیز در محدوده تحت مدیریت خود، اعمال مدیریت خواهد داشت.
اینکه جزئیات عبور و مرور کشتی ها در مسیرهای ورودی و خروجی چگونه تنظیم شود، به توافق و هماهنگی دو طرف بستگی دارد؛ اما آنچه اهمیت دارد، این است که از نگاه ایران، ترتیبات مدیریت تنگه هرمز پس از جنگ نباید به وضعیت پیشین بازگردد.
انتهای پیام
{{name}}
{{content}}